12.12.11

З Україною з любов'ю (Από την Ουκρανία με αγάπη)

Ο "συνάδελφος" Περικλής αγορεύει στην Πνύκα.
Όλοι εμείς, οι άνθρωποι της διανόησης που -στο πέρασμα των αιώνων- έχουμε επιφορτιστεί το δύσκολο έργο της πνευματικής ανάτασης του Έθνους, αναζητούμε διαρκώς τρόπους ώστε να έλθουμε ακόμη πιο κοντά στο ευρύ κοινό. Καλά τα κείμενα στα περιοδικά, καλές και οι διαλέξεις που δίνω στο πανεπιστήμιο. Και τα δύο όμως απευθύνονται σε ανθρώπους που είτε θα αγοράσουν την εφημερίδα, είτε θα έρθουν στην Αίθουσα Τελετών. Ήταν επιτακτική η ανάγκη να βρω έναν τρόπο ώστε να φτάνουν τα αποστάγματα της σοφίας σε ακόμη μεγαλύτερο κοινό. Και ο τρόπος -όπως αποδείχτηκε στην πράξη- ήταν το ιστολόγιο που διαβάζετε.

Μετά τον ψωνίστικο (αλλά βγαλμένο από τη ζωή) πρόλογο, περνώ στο κυρίως θέμα. Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο του blogspot είναι τα στατιστικά στοιχεία που σου επιτρέπουν να δεις πόσοι σε διάβασαν και από ποια χώρα. Τον πρώτο μήνα διάβασαν τα κείμενά μου περίπου εκατόν πενήντα άτομα που κατοικούσαν στην Ελλάδα και τον δεύτερο γύρω στα τριακόσια. Σήμερα, οι αναγνώστες ξεπερνούν τους πεντέμισι χιλιάδες. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως δεν είναι η εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των επισκεπτών αλλά η χώρα από την οποία διαβάζουν το μπλογκ. Το ένα τρίτο των επισκεπτών προέρχεται από τις ΗΠΑ αποδεικνύοντας περίτρανα την απήχηση που έχουν τα κείμενά μου στην ομογένεια και στην επιτροπή για τα βραβεία Πούλιτζερ. Ένα μεγάλο ποσοστό επισκεπτών προέρχεται από την Κύπρο -ίσως να οφείλεται στους Κύπριους μαθητές που είχα στην σχολή δημοσιογραφίας όπου δίδασκα (και οι οποίοι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τις νουθεσίες του διδασκάλου) αλλά και από την Μεγάλη Βρετανία. Στο σημείο αυτό αρχίζουν οι “παράξενες” επισκέψεις. Μπορώ να φανταστώ ότι οι 7-8 επισκέψεις ανά ανάρτηση από την Ελβετία έχουν να κάνουν με τα κλικ του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας όπου φυλάσσω τα εκατομμύρια των καταθέσεών μου (όλοι γνωρίζουν πόσα χρήματα κονομάμε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ -ρίξτε μια ματιά στην καρτέλα του Alter και θα καταλάβετε) και η μία επίσκεψη από την Γαλλία προέρχεται από την ανιψιά μου (ή αυτόν που έχει βάλει να διαβάζει τα κείμενα για να βγει από την υποχρέωση). Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τον λόγο που κάθε ανάρτηση διαβάζεται από δέκα - δεκαπέντε άτομα στην Ουκρανία.

Τα μοναδικά πράγματα που με συνδέουν με τη χώρα της ανατολικής Ευρώπης είναι οι αναφορές της Οδησσού και ο ρόλος της Φιλικής Εταιρείας στην ελληνική επανάσταση που μάθαμε στην ιστορία του γυμνασίου, ένα κείμενο που έγραψα πριν από λίγα χρόνια για την “Πορτοκαλί επανάσταση” και οι γκαλουπτσοί (λαχανοντολμάδες) που δοκίμασα σε ένα ρωσικό εστιατόριο (με σπεσιαλιτέ από όλα τα γειτονικά κράτη). Η σχέση μου με τη χώρα τελειώνει εκεί ή σχεδόν εκεί. Όσο και να “στύβω” το κεφάλι μου προσπαθώντας να θυμηθώ τι έκανα τα ξέφρενα βράδια των καλοκαιρινών μου διακοπών, δεν μπορώ. Ίσως οι αυξημένες ποσότητες αλκοόλης να διέγραψαν συγκεκριμένα τμήματα της μνήμης. Αν δεν συνέβη τίποτα, τότε το μυστήριο των επισκέψεων από την Ουκρανία δεν θα λυθεί ποτέ...
Τζούλιγια. Όλοι λένε μια καλή κουβέντα για τα μάτια της.
Υ.Γ. Επειδή ο γράφων διακρίνεται για τον αλτρουιστικό του χαρακτήρα, θα ήθελε στο σημείο αυτό την αμέριστη προσοχή σας. Την ώρα που αναζητούσα στο ίντερνετ όμορφες εικόνες από την Ουκρανία για να εμπλουτίσω το κείμενο, έπεσα πάνω σε κάποιες φτωχές κορασίδες. Όπως “ερμήνευσα” το κείμενο που συνόδευε τις φωτογραφίες τους, τα νεαρά κορίτσια, χτυπημένα από τις δυστυχίες της ζωής, αναζητούν κάποιον κύριο (ευκατάστατο κατά προτίμηση) για να τις αποκαταστήσει και να τις δώσει δικαίωμα στη ζωή και την ελπίδα. Δεν έχουν πρόβλημα να αποχωριστούν την πατρίδα και τις οικογένειές τους και να τον συνοδεύσουν σε κρουαζιέρες ή επαγγελματικά ταξίδια. Η καρδιά μου σπάραξε από τον πόνο και το δράμα που βιώνουν. Όποιος έχει τη διάθεση να στεφανωθεί τις ομόδοξες αδελφές, ας επικοινωνήσει μαζί τους...

Ράνια. Τόσο ντροπαλή που δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό της.

Μαρίνα. Τελειόφοιτη νοσηλευτικής σχολής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου